وبسایت روزنوشت های محمد یوسفی آرامش

سخنران و معلم ارتباطات، بازرگان ایرانی و فعال سیاسی و اقتصادی

آخرین امپراطور ( غمگین ترین امپراطور دنیا )


آخرین امپراطور 

بررسی زندگی آخرین امپراطور چین در خلل جنگ های جهانی 


در طی سالیان گذشته، جنگ های جهانی اول و دوم ، دو موضوع مهم مطالعاتی برای من بوده اند. سعی کردم که در این رابطه زیاد بخوانم و مهم تر آن که اکثریت فیلم های موجود در این حوزه را دیده ام. اکثریت فیلم هایی که به شهرت رسیدند، ساخت متفقین بوده اند. طبیعی است که پیروز میدان همواره از افتخارات خود و چرایی جان دادن سربازانش سخن خواهد گفت، و بازنده برای همیشه در لاک سکوت و خودخوری فرو خواهد رفت.  


از تمامی آثار تاریخی ای که دیده ام، محصول مشترکی از انگلیس و چین به نام آخرین امپراطور  وجود دارد که مرا به وجد می آورد. این شاهکار که بارها جوایز  اسکار را از آن خود کرده، به بررسی زندگی پو یی، آخرین امپراطور چین و اقدامات او در جنگ های جهانی می پردازد. 


چین را دوست دارم، چین همیشه برای من مظهر بزرگی از تلاش، ظلم و بدبختی و بزرگی بوده است. چینی ها در تاریخ همیشه بیش از هر تمدنی در دنیا شمن باور بو ده اند. و چه بسیار  پادشاهانی که به دلیل شمن باوری مردم، تاج و تخت خود را بر باد داده اند. برایم نوشتن از چین سخت است، مثل کودکی که  بادبادکی در دست دارد و در ساحل می دود در پوست خودم نمی گنجم. نمی دانم که از هی شوانگ تی و سربازان بلوری اش بگویم یا از تمدن بزرگ چو، از رود زندگی آفرین زرد، و یا از حکومت شانگ که به دلیل طوفان های بسیار دودمان خود را بر باد دادند. شاید هم از جنگ های تریاک و روباه پیر بریتانیا که چین را پانصد سال به عقب راند !  همه چین برای من جذاب است. اما در این میان نوشتن از سلسله های چینگ و مانچو، و سقوط امپراطوری در چین،همیشه برایم لذت بخش تر بوده و از دیدن و خواندن درباره پایان امپراطوری در چین به وجد آمده ام. 





من محمد هستم، به احتمال زیاد اگر در سال 1804 میلادی به دنیا می آمدم، به نهضت ناپلِون بناپارت می پیوستم. ممکن بود حتی یک المانی باشم و در اوج تورم سال 1917 میلادی به دنیا بیایم و با پول هایی که پدرم از سر کار می آورد بادبادک درست کنم. چه کسی می داند ؟ شاید برای رهایی از سرنوشت شوم کمونیسم، هنگام فرار از برلین شرقی، برای رسیدن به معشوقه ام در آن سوی دیوار ها با شلیک سربازی روس کشته می شدم. شاید این متن را حدود نود سال پیش می نوشتم و توسط زیگموند فروید متهم می شدم به اتفاقی در کودکی ام و ارتباط آن با مرگ !

در هر حال، می توانستم هر محمدی به غیر از امروز باشم. اما الان، همین محمدی هستم که برای شما می نویسد، زندگی ام را دوست دارم. برای تک تک روزهایی که ساخته ام جنگیده ام، درک کردم که مهم ترین لحظات زندگیمان در گذرند، و مهم ترین کار و روز من در زندگی، همین کارهای کوچک فرداست. تلاش کردم که یاد بگیرم، به درستی تجربه کنم، بیاموزم و دنیای بهتری بسازم.


ممنونم که برای دوست کوچک خودتان وقت می گذارید و نوشته هایش را می خوانید.

دوستتان دارم

با تواضع

محمد
Designed By Erfan Powered by Bayan